Procesy naśnieżne i grèzes litées
DOI:
https://doi.org/10.26485/BP/1963/12/7Słowa kluczowe:
osady stokowe, powierzchnia oblodzona, SpitsbergenAbstrakt
Artykuł w języku francuskim.
TYTUŁ ORYGINALNY: Processus supranivaux et grèzes litées
W swoich badaniach ilościowych procesów peryglacjalnych na Spitsbergenie Alfred Jahn¹ opisuje małe żwiry (głównie o wielkości od 1 do 10 mm) osadzone na śniegu i często układające się w smugi w dół zbocza. Następnie stwierdza: „Zarówno rodzaj materiału, jak i sposób jego akumulacji wykazują uderzające podobieństwo do osadów określanych w literaturze francuskiej jako grèzes litées. W rzeczywistości grèzes litées Francji są definiowane przede wszystkim przez ich warstwowy układ w przekrojach pionowych; interesujące byłoby sprawdzenie, czy osady supraniwalne Spitsbergenu wykazują podobne cechy w przekroju pionowym. Materiał na Spitsbergenie nie jest całkowicie identyczny; Alfred Jahn opisuje go jako „cubique” (s. 21); w grèzes litées Francji jest on natomiast zazwyczaj silnie spłaszczony, przynajmniej w zakresie wielkości 10–20 mm. Prawdą jest, że niektóre warstwy grèzes litées, podobnie jak osady supraniwalne Spitsbergenu, są pozbawione mułu lub drobnych cząstek; jednak w innych warstwach grèzes te drobne frakcje są obecne. Podsumowując, grèzes litées Francji i powierzchniowe osady Spitsbergenu wykazują pewne analogie, ale także różnice. Hipoteza, którą wcześniej przedstawiono dla „grèzes litées” Francji i Belgii (ślizgających się po pokrytej lodem lub szronem powierzchni) wydaje mi się równie uzasadniona, jak hipoteza depozycji połączonej z odpływem. Obserwacje Alfreda Jahna dostarczają niezwykle cennych nowych szczegółów na temat tego ostatniego typu, za co należą mu się najserdeczniejsze podziękowania.
Bibliografia
Jahn A., 1961 - Ilościowa analiza niektórych procesów peryglacjalnych (Quantitative analysis of periglacial processes in Spitsbergen). Zeszyty Naukowe Uniw. Wrocławskiego, Nauka o Ziemi, z. 2; 54 pp.
Alexandre J., Macar P., 1960 - Excursion du jeudi 11 juin 1959. Biuletyn Peryglacjalny, nr 9; p. 187-197.

