Dwa cyrki niwacyjne w pobliżu Aberystwyth, Walia

Abstrakt

Na wyżynach Walii występują zarówno cyrki lodowcowe, jak i niwacyjne. W okresie późnoglacjalnym te pierwsze były wypełnione przez lodowce cyrkowe, które miały zdolność transportowania materiału skalnego poza obręb cyrku. Cyrki te cechują się obecnością form erozyjnych, zazwyczaj w postaci misy jeziornej otoczonej moreną.

Z kolei cyrki niwacyjne były zajmowane przez wieloletnie płaty śniegu, które nie wykazywały zdolności przemieszczania się. Ich dna charakteryzują się dominacją procesów akumulacyjnych - materiał skalny, powstający w wyniku procesów zamrażania i rozmarzania, przemieszczał się pod pokrywą śnieżną ku dolnej części płatu, gdzie akumulował się, tworząc platformę dryftową.

W platformie dryftowej w Cwm Du, w przekrojach odsłaniają te osady do głębokości 15 metrów, ukazując warstwy niesortowanego materiału skalnego w matriksie niebieskoszarej gliny, przeplatane warstwami bardziej żwirowymi, zazwyczaj o barwie żółtoszarej. Te pierwsze są typowe dla depozytów soliflukcyjnych związanych z lokalnym typem skał, natomiast drugie interpretuje się jako słabo przepłukane residua, z których woda z topniejącego śniegu częściowo wypłukała drobnoziarnisty matriks.

Niekiedy, jak ma to miejsce w Gwm Tinwen, występuje protalus lub tzw. pseudomorena, zwykle związana ze stromym, wysokim zboczem. W takim przypadku materiał skalny odrywający się od zbocza nie zatrzymuje się na płacie śniegu, lecz przemieszcza się po jego stromym stoku, tworząc podstawy wał gruzowy.