Różne oblicza tautologii słowotwórczej w polskich gwarach

http://doi.org/10.26485/RKJ/2017/64/7

Autor

  • Irena Jaros Zakład Dialektologii Polskiej i Logopedii, Instytut Filologii Polskiej i Logopedii, Wydział Filologiczny, Uniwersytet Łódzki

Abstrakt

W oparciu o materiał językowy, pochodzący z gwar Polski centralnej, zostało omówione zagadnienie tautologii słowotwórczej występujące wśród rzeczowników i przymiotników. Wskazano różne przyczyny tego zjawiska o charakterze gramatycznym (słowotwórcze i fleksyjne), związane z kształtowaniem się funkcji semantycznej poszczególnych formantów (np. tworzących nazwy miejsc i środków czynności), ich produktywnością (np. przymiotnikowy sufiks -ny), oraz wpływem na bardziej wyraźną funkcję kategorialną derywatów (por. bornik, gonciarka, kopydło). Zauważono zmiany w zakresie pojmowania prymarnie tautologicznych derywatów, które wiążą się z modyfikacją znaczenia tworzonych za jego pomocą formacji (np. gąsiątko – gąsię).

Pobrania

Opublikowane

— zaktualizowane 2018-12-08

Jak cytować

Jaros, I. (2018). Różne oblicza tautologii słowotwórczej w polskich gwarach: http://doi.org/10.26485/RKJ/2017/64/7. Rozprawy Komisji Językowej, 64, 87–101. Pobrano z https://journals.ltn.lodz.pl/Rozprawy-Komisji-Jezykowej/article/view/144

Numer

Dział

Artykuły