Peryglacjalne formy terenu w Périgord (Francja)

Abstrakt

Artykuł w języku francuskim.

TYTUŁ ORTGINALNY: Le modelé périglaciaire en Périgord (France)

Krajobraz obszaru Périgord, ukształtowany pod koniec trzeciorzędu i na początku czwartorzędu w obrębie podłoża zbudowanego ze skał krystalicznych i osadowych, jedynie nieznacznie zdeformowanych przez aktywność tektoniczną, uległ złagodzeniu lub przekształceniu pod wpływem warunków peryglacjalnych.

Loby materiału soliflukcyjnego zacierające tarasy, nisze rozcinające  zbocza kredowe, warstwowe rumowiska skalne, fosylizujące zbocza, osuwiska skalne, powierzchniowe spękania skał, asymetria dolin lub dolin pogrzebanych oraz gliniasto-piaszczyste stożki napływowe – wszystko to odzwierciedla aktywność zmarzliny, która, nawet w obecnym klimacie, trwała nieprzerwanie. Była ona znacznie intensywniejsza podczas zlodowaceń czwartorzędowych, które zbiegają się z okresem osadnictwa prehistorycznych plemion w Périgord.

Jak pokazują niniejsze badania, ślady ludzkiej działalności, które rozpoczęły się w okresie interglacjału Riss-Würm, przeplatają się ze zjawiskami peryglacjalnymi, co pozwala na precyzyjne datowanie. W tym kontekście, z pomocą analizy pyłkowej i datowania radiowęglowego przeprowadzonych przez innych badaczy, podejmiemy próbę ustalenia chronologii etapów peryglacjalnego kształtowania terenu w regionie Périgord. Można stwierdzić, że przemienność osadów peryglacjalnych i osadu pozostawionego przez plemiona paleolityczne, wskazuje jedynie na jedno zlodowacenie. Jednak w kontekście tego epizodu klimatycznego interakcje między działalnością człowieka a zjawiskami morfologicznymi są na tyle liczne, że w okresie dziesiątków tysięcy lat uwidoczniły szeroki zakres zmienności działalności erozyjnej.