Jeszcze o gwarowych wyrazach "zajda", "zajdy", "zajdki", ich wariantach i derywatach - Karaś, Halina (Rozprawy Komisji Językowej, 2025)
W artykule na podstawie nowych danych gwarowych (atlasowych i leksykograficznych) omówiono dialektyzmy zajda, zajdy, zajdki (opisane w 1967 r. przez K. Zierhoffera) wraz z ich wariantami i derywatami. Tworzą one stosunkowo liczną rodzinę wyrazową i są bardzo dobrze udokumentowane w literaturze przedmiotu. Przedstawiono ich różnorodność formalną (wielość wariantów morfologicznych zajda – ż., zajdo – n., zajdy – plt., derywaty zajdka, zajdecka, zajdko, zajdek, zajdecek, zajdecuś, zajdki, zajdecki wraz z wariantami fonetycznymi z å pochylonym i o < å) oraz semantyczną (wyraz wieloznaczny) – o wiele większą niż opisywana w przeszłości, a także ich geografię. Omówiono również kurpiowskie zájda ‘człowiek, który stąpa, chodzi długimi krokami’, zájdy, 2. żart. ‘długie nogi człowieka, zwłaszcza stąpającego długimi krokami’ i podlaskie zajdy ‘tylna część nogi, łydki’, prawdopodobnie homonimy, wyrazy innego pochodzenia, na co wskazują ich synonimy sajda, sajdy, wspólne z kaszubskim sajda.