Wykładniki stylizacji gwarowej w „Młodości Jasia Kunefała” Stanisława Piętaka - Miśkiewicz, Marzena (Rozprawy Komisji Językowej, 2023)
Już w czasach pozytywizmu stylizacja gwarowa stała się zabiegiem typowym dla prozy opowiadającej o życiu na wsi. Na przełomie XIX i XX wieku rozwinął się nurt chłopski, którego przedstawicielem jest Stanisław Piętak – poeta i prozaik pochodzący z Wielowsi, osady położonej pomiędzy Sandomierzem i Tarnobrzegiem. Jest to teren, na którym gwara sandomierska sąsiaduje z gwarą lasowską. W roku 1938 ukazała się powieść S. Piętaka pt. Młodość Jasia Kunefała, stanowiąca pierwszą część trylogii o życiu wiejskiego rodu Kunefałów. Tekst przesycony jest elementami gwarowymi, zwłaszcza w warstwie dialogowej. W artykule omówiono najważniejsze wykładniki stylizacji gwarowej w powieści. Autor oddał tak typowe dla gwary cechy fonetyczne, jak występowanie samogłosek ścieśnionych w uzasadnionych pozycjach, odmienną realizację samogłosek nosowych, mazurzenie czy typową dla ziemi sandomierskiej depalatalizację spółgłosek m i w pod wpływem gwar mazowieckich. Mowa bohaterów wyróżnia się gwarowymi formacjami słowotwórczymi, zjawiskami fleksyjnymi i składniowymi, a także słownictwem typowym dla kultury wiejskiej, w tym bogatą gwarową onimią. Choć podstawę stylizacyjną stanowi znana pisarzowi z autopsji gwara Wielowsi, wiele przeniesionych na łamy powieści cech jest typowych dla ogółu gwar Małopolski środkowo-północnej. Zamiarem autora było oddanie przejawiającego się w języku wiejskiego kolorytu