Warunki peryglacjalne w zachodnim Karakorum

Abstrakt

Artykuł w języku francuskim.

TYTUŁ ORYGINALNY: Le périglaciaire dans le Karakorum de l'Ouest

Eksploracje przeprowadzono podczas austriackiej ekspedycji w Karakorum w 1958 roku, w regionie Haramosh (7400 m n.p.m., Saltoro Karakorum) i Ladakh Karakorum, a także w dolinach rzek Gilgit i Indus. W strefie peryglacjalnej Karakorum, w okresach lodowcowych, wietrzenie fizyczne i denudacja pod wpływem mrozu były bardzo intensywne. Dlatego na wielu zboczach zalega gruba warstwa piargu, silnie scementowany gruzem soliflukcyjnym. Poniżej strefy soliflukcyjnej spływy działały w znacznie większym stopniu niż obecnie. W niższych piętrach Karakorum plejstoceńskie okresy lodowcowe były również okresami pluwialnymi. W wyniku wzmożonego wietrzenia skał, soliflukcja i spływ wód powierzchniowych spowodowały, że doliny wypełniły się masywnymi osadami, z wyżłobionymi terasami w okresach międzypluwialnych. Zidentyfikowano w ten sposób trzy serie osadów czwartorzędowych i skorelowano je z osadami zlodowaceń Würm, Riss i Mindel. Najstarsza seria osadów plejstoceńskich osiąga miąższość ponad 800 metrów, wcięte zostały w nią doliny do obecnej głębokości już przed powstaniem serii przypisanej do Mindel. Jeśli chodzi o współczesne formy peryglacjalne, pojawiają się one dopiero powyżej 3000 metrów nad poziomem morza. Nie zidentyfikowano gruntów struktutalnych, lecz raczej zadarnione stopnie, tufury i liczne jęzory piargowe, zsuwające się po dnie kotłów. We wszystkich tych formach penetracja gruntu przez wodę z topniejącego śniegu odgrywa znaczącą rolę.