Rozwój stoków w młodszym plejstocenie na glacjalnych i peryglacjalnych osadach eolicznych w północno-zachodniej Saksonii

Abstrakt

Niniejszy artykuł bada formowanie się i rozwój stoków w północno-zachodniej Saksonii w młodszym plejstocenie. Autor koncentruje się na strefie przejściowej między grubą pokrywą lessową wyżyn a cieńszymi, gruboziarnistymi osadami eolicznymi na północy. Badanie podkreśla znaczącą rolę procesów peryglacjalnych i omawia, jak degradacja stoków zmieniała się w zależności od fazy stadiału. Wysokie wskaźniki degradacji przypisuje się wczesnym fazom, podczas gdy późniejsze fazy charakteryzowały się osadzaniem osadów eolicznych. W artykule zauważono, że te osady, w tym lessy piaszczyste i piaski nawiewane przez wiatr, były następnie wtórnie deponowane, przy czym stopień tej redepozycji był zależny od warunków klimatycznych i lokalnej rzeźby terenu. Autor rozróżnia również holoceńskie procesy formowania stoków w regionach lessowych od tych na obszarach z lessami piaszczystymi lub piaskami eolicznymi. Badanie to konkluduje, że systematyczne podejście do badania tych osadów jest niezbędne dla dokładnych rekonstrukcji paleogeograficznych.